Os mil e un días é unha escolma de fotopoemas, un carreiro trazado a través de anos de feliz coexistencia de imaxes e letras que se miran no espello e ás veces ata discuten.
O resultado é unha posible viaxe cara ao centro da poeta e da súa memoria.
Nese percorrido, desexos de ser illa malia nacer península e chaves que xa non abren conviven con lembranzas de lobos a distancia discreta das verbenas.
Os pasos converxen nunha teima última: ser quen de devolver á árbore a mazá e derrotar a entropía.