Nunha ocasión, hai xa ben de tempo, vin unha pantasma.
E logo, catro anos despois, vin outra.
A primeira pantasma era amable, mesmo arrecendía que daba gusto.
A nardos.
Era o espírito de Beatriz Obregón; grazas a ela atopei as Lágrimas de Shiva, un fabuloso colar que estivo perdido durante setenta anos.
A segunda pantasma foi moito menos amable.
Metía medo e, desde logo, non arrecendía precisamente a nardos.
Tiven un desagradable encontro con ela na Mansión Kraken, pouco despois de escoitar falar por primeira vez do Círculo Escarlata, unha escura e sinistra seita tan antiga coma o tempo.
Iso ocorreu no verán de 1973, catro anos despois da miña estancia en Vila Candeloria, o fogar dos meus tíos e das miñas curmás, os Obregón.
ASÍ COMEZA A CONTINUACIÓN DE AS LÁGRIMAS DE SHIVA.
HACHE ENCANTAR!
Cerrar
Volver
